Eén Woord Breekt de Muur

[Intro] Ik was een schaduw in een stad van stemmen — tot de taal mij greep en weigerde te loslaten.

[Verse 1] Met een camera om mijn nek liep ik door straten van glas, alles door een lens bekeken, nooit werkelijk aanwezig was.

Maar toen brak een woord open als een vuist door beton — en de muur die ik niet zag werd plotseling een troon.

Steen voor steen, zin voor zin, ik sloopte mijn eigen kooi.

[Chorus] Eén woord — en de wereld verschuift op haar as!