Elf Uur en Een Stad op het Scherm

Elf u lang het vuur, de woorden het gewicht en toch brandt er erg een zacht

een klein eigen licht. Behoorlijk druk, de klok die tikt maar door, Nederlands op mijn tong — een accent als een spoor.

Wat me opviel? Dat ik toch weer heb gesproken, desondanks de aarzel, nooit helemaal gebroken.

Elk klein woord is een steen in een brug die ik bouw. Het boek lag stil, de bladzijds onberoerd vanavond,

Trots is stil, maar voelt als een storm van binnen. Elf uur gewerkt, en toch — ik ben niet leeg, niet moe. Ik ben dankbaar, heel gewoon, en dat is meer dan genoeg.